Home | Index | Terug | Volgende

Slavernij in de Bijbel.    

Van een boek als de Bijbel, door christenen gezien als een morele maatstaf, zou je toch op zijn minst verwachten dat het zich duidelijk uitspreekt tegen slavernij.  Het tegenovergestelde is echter het geval. Het bezitten en verhandelen van medemensen behoort volgens de bijbel tot de dagelijkse gang van zaken en het is dan ook geen wonder dat voorstanders van slavernij en apartheid deze gruwelijkheden met de Bijbel in de hand hebben verdedigd.

(Leviticus 25:44)  Slavernij is geen probleem zolang je de slaven bij andere volkeren vandaan haalt.

(Exodus 21:20-21) Afranselen is geoorloofd zolang er geen doden bij vallen.

(Exodus 21:2-5) Mannelijke Hebreeuwse slaven kunnen na 7 jaar dienst vrijkomen maar moeten daarbij een gruwelijk keuze maken tussen hun gezin of de vrijheid.

(Exodus 21:6) Kiest de slaaf voor zijn gezin dan wordt hij met zijn oor aan de deurpost gespijkerd om voor eens en voor altijd duidelijk te maken wie zijn meester is.

(Exodus 21:32) Als een slaaf wordt gedood moet zijn meester worden betaald.

Ook Jezus en de  schrijvers van het Nieuwe Testament komen niet in opstand tegen het onrecht van de slavernij maar doen hun uiterste best om de bestaande gezagsverhoudingen, hoe onrechtvaardig deze ook mogen zijn, in stand te houden.

(Mattheus 25:14-30)  Jezus presenteert ons een wereldbeeld  waarin de meester absolute zeggenschap heeft over zijn ondergeschikten en hij kan handelen zoals dat hem belieft.

(Lukas 12:47)  Jezus heeft geen probleem met lijfstraffen.

(1 Timotheus 6:1) Slaven moeten, in naam van God en de leer, gehoorzamen  aan hun meesters.

(Titus 2:9-10) Slaven moeten hun meesters gehoorzamen ter meerdere glorie van God.

(Efeziers 6:5) Slaven dienen hun meesters te gehoorzamen net zoals ze Christus gehoorzaam zijn.

(1 Petrus 2:18-19) Zelfs als ze onrechtvaardig worden behandeld moet een slaaf zich neerleggen bij de grillen van zijn meester.

 

Home | Index | Terug | Volgende