Kantráki

sát samundar pár karáy ke
ek nawá des ke sapná dekháy ke
kaise hamke u bharmáy ke
legail door Sarnám batáy ke

kaprá lattá kharchá gehná
gathri men bánh ke sab áshá
kirpá Sri Rám ke mutthi men
doosar ke sahárá páni pe
kabhi dil ghabráy, thorá pachhtáy
sáit ab jáy ke din barhyán áy
ánch suruj ke kuchh hamke bhi
bhág men mili, barsan tarsáy ke

dui teen mahinná jaháj pe
ristá nátá to ban hi jáy
kantrák jogáy ké thaili men
ek ek bichár dimágh men áy
u des men kaisan log bhentáy
kheti bári barhyán sairáy
pánch baris kaske kamáy ke
lautab gáon apan, paisá jamáy ke

kuchh din Sarnám men reh ke bhái
dhire dhire ádat par jáy
ab etná din mehnat kar ke
sab chhor chhár wápas ke jáy
jiw bole ab hinye reh jáy
sarkár ke bal pe khet mil jáy
man ke koná men i sapná baki
rahige ek din gáon apan jáy ke

Contractarbeider

de zeven zeeën overgestoken
een droomland nieuw voorgespiegeld
hoe verleid door de arkáti
beland in het verre Suriname

kleding voedsel sieraden
alle hoop saamgebonden in een knapzak
met de zegen van God Rama
in onze handen
van vreemden afhankelijk op onze zeereis
overmand door spijt en verdriet
hopend op betere tijden
en ontvangen na lang dorsten
een vleugje warmte van zon

in opeenvolgende maanden
ontstaan er natuurlijke banden
het contract is veilig en diep weggeborgen
met vele gedachten telkens opduikend
wat voor mensen gaan wij ginds ontmoeten
zal het land een vruchtbare oogst bergen
de winst van vijf jaren sloven en slaven
zal ons verrijkt terugvoeren
naar het dorp dat wij eens verlieten

in Suriname wonen en leven
maakt ons één en verknocht aan zijn grond
geen laat in de steek wat verworven
zijn ziel dwingt hem er te blijven
nu de staat zorgt voor erf en grond
maar in het diepst van ons hart
leeft de droom om -wie weet-
eens
terug te keren naar het dorp
van mijn jeugd

Sarnám ke prási

sapná ke ánre men
hamme gohráwe hai
abbe le áy ke
Sarnám ke prási

man ke kináre
chup cháp khará
sankáre hai dekhil
Sarnám ke prási

bole hai hamse
ke seench de na áy ke
sanjhá ke juni
ribá ke páni se
jhurá se paral hai
matti’m darárá
makai ke dáná
chheent de na hampe
ek dafe phin chare
murgi murgá
meeje hamár denhi
gudgudáwe tani hamme
murgi ke bachchá ke
dubbar gor

pasár de chháti pe
lauki ke jhamrá
jamun ke penrh
kosbánti ke tikki

gher de tu hamme
arhaul ke heining se
ujjar lál jhandi bhi
gár de agwáre
sajáy ke ek dafe
cháhe chal jayye
agor lebe phino
tees baris aur

barkhá ke páni men
khele hamár godi men
kab ayye laut ke
Holland se Raju
amrud ke chhatkun se
áge se peechhe
kab ayye prási’m tu
upru dauráwe

Het erf van Suriname

uit een donkere hoek
van een droom
nog steeds de roep
van het erf
in Suriname

vanuit de oever van mijn geest
zie ik haar rustig en stil
wenken naar mij
het erf van Suriname

smekend zegt ze
kom mij toch besproeien
in de middag
met water uit de rivier

opengebarsten de grond
door de droogte
strooi maïskorrels
op me
zodat de kippen en hanen
weer voedsel oppikken
van mij
de dunne pootjes
van de kuikens
mijn lichaam masseren
en een beetje kietelen

spreid struiken
van de fleskalebas
op mijn borst
van jamoenbomen¹
en kousebandstokken

omhein me
met Chinese rozen
plant ook een rode en witte jhandi²
op het voorerf
al ga je weer weg
maar tuig me nog één keer weer op
ik zal op je wachten
nog dertig jaar lang

wanneer keer je terug
uit Holland, Raju
om te spelen op mijn schoot
in de regen

Bapauti

purkhan ke parchháhin
dubaili Banáras ke
bahat páni men
jatan se ego puráná
ghát ke kánti
Gangá mái ke godi men

Sarnám ke chahantá
táru pe chapkal
abbe márki chhore hai
Hollánd ke chikkan pakká pe

kadam, kadam

Erfenis

de schaduw van mijn voorouders
heb ik met zorg verzonken
in het stromende water
van Banáras
langs een oude badplaats
in de schoot van Moeder Ganges

slijk van Suriname
Vastgekleefd aan mijn voetzolen
laat nog steeds sporen achter
op de glanzende straattegels
van Holland

bij elke stap

i jingi

ham na mángila jaldi jaldi
jiye jingi
ham na mángila lage jaldi
denhi men hardi
hamme churende madhim ánch pe
pakkende astile dár pe
tor khátir
han tor khátir

jebi men háth dár ke
abbe tanko na moor gár ke
tahrilá ghoomilá náchilá
mauj ke udhár pe
hamme baithende sapná ke dwár pe
jeetende sab kuchh hár ke
tor khátir
han tor khátir

dusar ke na baki
hamme hamár parchháheen ke bagle letáde
tim se ego khulal khirki ke hawá men letende
khoob khelende
barkhá ke madhim bauchhár ke ham se
tál ke báhar cháhe sur se door
hamme bajende jingi ke tár pe
jhoolende geet je dhár pe
tor khátir
han tor khátir

Het bestaan

dit bestaan wil ik niet haastig leven
geelwortel niet overijld
laten smeren op mijn lichaam
laat mij maar zachtjes
gaar worden op traag vuur
rustig rijpen op een tak
voor jou
ja, voor jou

met handen gestoken in de zakken
mijn hoofd opgeheven, nog niet bescheiden
wandel ik en dans
op krediet van vreugde en genot
laat mij rusten voor de deur van zoete dromen
triomferen
na alles eerst te verliezen
voor jou
ja, voor jou

leg mij neer naast mijn eigen schaduw
in alle rust in de bries van een open raam
laat de tedere stuifregen spelen met mij
al zou het buiten de maat
en ver van zuivere tonen
laat mij schallen op de snaren van het bestaan
schommelen op de snijvlak van een melodie
voor jou
ja, voor jou